Anahtar

29 Temmuz 2009 Yazan beyzade
Kategori Manşetler

anahtar-beyzade

Anahtar

Yalnızlığımın beni buyur edeli o kadar uzun zaman oldu ki…
Kalabalıkları unutalı…
Yıldızlara isim koymaya başladığımdan beri geceleri bir başka sever oldum.
Ortalık kararırken ben aydınlanıyorum sanki.
Bu yüzden olsa gerek gündüz uyuyorum.
Güneşe küstüğüm bir zaman yaşıyorum.
Çünkü sevdiklerimi alıp gidiyor hep.
Ama olsun…bir UMUT hep içimde.
Zamanı durdurmak nasıl olsa mümkün değil.
Nasıl olsa aydınlık çekilecek göğümden, nasıl olsa vefalılar hep bıraktığım yerde olacaklar.
Kaybettiğim yerde bulacağım hep onları…
Böylesi senaryoları hep sevmişimdir.
Ve kışları…
Zira kış vakti karanlık beni daha fazla sarar. Bırakmaz kolay kolay.
Bazen kaybetmeyide öğreneyim diye bulutlar perde çeker yıldızların üzerine.
Ama kızmam hiç!
Perde olsa da ardında olduklarını bilirim.
Kimbilir belki de bilmekle sevmek benzer şeylerdir…
Ya da bildiğini mi sever insan görmese de!
Çok soru sormamam lazım.
Çünkü cevabını bilmediğim bir soru sorarsam eğer tılsım bozulabilir.
Bir çıtırdı duyuyorum sanki.
Kulak kabartıyorum, sakinleşiyorum sonra.
Bizim komşu, yine balkondan giriyor eve.
ANAHTARlarını yine içeride unuttu sanırım.
Bense hiç unutmam.
Her zaman nerde olduklarını bilirim.
Tıpkı kuzey yıldızı gibi.
O da her zaman aynı yerdedir.
Bu gece kuzey yıldızına bir isim koyacağım.
Adı ANAHTAR olsun.
Güzel oldu…
Şimdi son bir yoklama yapalım.
Zira veda vakti yaklaşıyor…
Baran orda, vuslat orda, hasret, özlem, kader ve keder kardeşler orda.
Anahtar her zaman ki yerinde…
Şimdilik hoşça kalın…
Akşama görüşürüz!